Η θεωρία του κόστους - οφέλου του οικονομολόγου Μπέκερ στην υπηρεσία των #Ασεπιτες2008

 

Πάμε να δούμε πώς η θεωρία του οικονομολόγου της σχολής του Σικάγο, Γκάρυ  Μπέκερ (1930 – 2014), ότι η οικονομική επιστήμη μπορεί να χρησιμοποιείται για να κατανοήσουμε αρκετά καλά οποιαδήποτε πλευρά της ζωής, βρίσκει εφαρμογή, στην εδώ και 15,5 χρόνων αδικία του ΥΠΑΙΘΑ σε βάρος των #Ασεπιτες2008…ετοιμάστε ποπ κορν καθίστε αναπαυτικά στον καναπέ σας καιιι ξεκινάμε:

Ένα απόγευμα, ο Μπέκερ, πήγαινε με το αυτοκίνητό του καθυστερημένα σε μια σημαντική συνάντηση. Ωστόσο, αντιμετώπισε ένα δίλημμα:

Αν πάρκαρε στον καθορισμένο χώρο του πάρκινγκ, θα έχανε την αρχή της συνάντησης, από την άλλη, όμως, ήταν γρηγορότερο να παρκάρει παράνομα στον δρόμο.

Παρατήρησε ότι στάθμιζε το κόστος και το όφελος των διαφορετικών επιλογών. Παρκάροντας παράνομα, δεν θα έχανε ούτε δευτερόλεπτο από την συνάντηση, αλλά ρίσκαρε έτσι να πληρώσει πρόστιμο. Το κόστος της παράνομης στάθμευσης ήταν το ύψος του προστίμου προσαρμοσμένο βάσει της πιθανότητας να του επιβληθεί σε περίπτωση που περνούσε κάποιος τροχονόμος. Εκτίμησε ότι το κόστος ήταν χαμηλό σε σύγκριση με το όφελος να φτάσει στη συνάντηση στην ώρα του κ έτσι αποφάσισε να παρκάρει παράνομα στον δρόμο. Η παράβαση του νόμου ήταν ζήτημα οικονομικού υπολογισμού. Η άποψη του Μπέκερ για την παρανομία ήταν ότι για την πρόληψή της έπρεπε να λαμβάνονται υπόψη το κόστος και το όφελος. Για παράδειγμα, οι αρχές που καθορίζουν τους χώρους νόμιμης στάθμευσης θα μπορούσαν να εξοικονομήσουν χρήματα αυξάνοντας τα πρόστιμα παρά δαπανώντας περισσότερα χρήματα σε τροχονόμους για να εντοπίζουν τα παρανόμως σταθμευμένα αυτοκίνητα. Για τους οδηγούς που κάνουν λογικούς υπολογισμούς, το υψηλό πρόστιμο με μικρή πιθανότητα να τους επιβληθεί ισοδυναμεί με το χαμηλό πρόστιμο με μεγάλη πιθανότητα να τους επιβληθεί.

Πάμε τώρα και στο ζητούμενο….#Ασεπιτες2008 και 15,5 χρόνια διαπιστωμένης αδικίας από το ΥΠΑΙΘΑ σε βάρος τους:

Η κατάσταση των #Ασεπιτες2008 μπορεί να αναλυθεί με παρόμοιο τρόπο, χρησιμοποιώντας την οικονομική προσέγγιση του Μπέκερ. Στην περίπτωση αυτή, η αντισυνταγματική συμπεριφορά του ΥΠΑΙΘΑ μπορεί να θεωρηθεί ως «παράνομη στάθμευση», και η διαχείριση του Υπουργείου ως η στρατηγική απόφασης βασισμένη σε κόστος και όφελος.

Η απόφαση του ΥΠΑΙΘΑ να μην διορίσει τους #Ασεπιτες2008 σύμφωνα με τη συνταγματική δέσμευση, παρά τις υψηλές τους βαθμολογίες, μπορεί να θεωρηθεί ως παράνομη στάθμευση. Ο ΥΠΑΙΘΑ, με τις αντισυνταγματικές διατάξεις και την πολυνομία, έχει επιλέξει να "παρκάρει παράνομα" τον συνταγματικό διορισμό αυτών των εκπαιδευτικών.

Η πολιτική απόφαση να μην προχωρήσει η διαδικασία διορισμού των #Ασεπιτων2008 μπορεί να έχει ως στόχο την εξοικονόμηση πολιτικών πόρων, αντίστοιχα με την εξοικονόμηση χρημάτων στην περίπτωση του Μπέκερ. Η κυβέρνηση, αντί να προβεί σε αποκατάσταση μιας διαπιστωμένης αδικίας, ενδέχεται να προτιμά να επωφεληθεί από την υποστήριξη συνδικαλιστικών ομάδων και ψηφοφόρων που ευνοούνται από τις υπάρχουσες διατάξεις.

Στην περίπτωση των #Ασεπιτων2008, ο οικονομικός υπολογισμός που οδηγεί στη διατήρηση της αδικίας συνίσταται στην αποφυγή του πολιτικού κόστους που θα προκληθεί από την αναγνώριση και την αποκατάσταση των δικαιωμάτων τους. Το ΥΠΑΙΘΑ και οι πολιτικοί αρμόδιοι επιλέγουν την πολιτική στρατηγική που, αν και είναι αντισυνταγματική και άδικη, φαίνεται να τους εξυπηρετεί καλύτερα σε σχέση με την επίλυση του ζητήματος και την εφαρμογή του δίκαιου και ηθικού.

Η οικονομική θεωρία του Μπέκερ παρέχει ένα εργαλείο για την κατανόηση των αποφάσεων και των πολιτικών στρατηγικών, εν προκειμένω για την αδικία που βιώνουν οι #Ασεπιτες2008. Η επιλογή του ΥΠΑΙΘΑ να μην διορίσει τους επιτυχόντες εκπαιδευτικούς #Ασεπιτες2008 βασίζεται σε έναν υπολογισμό κόστους και οφέλους, με την αποφυγή της πολιτικής και κοινωνικής πίεσης να συνιστά το «κόστος» που είναι πιο προτιμητέο από την διόρθωση της αδικίας… στην πραγματικότητα για τους ιθύνοντες του ΥΠΑΙΘΑ και του εκάστοτε κυβερνόντος κόμματος, η αποκατάσταση της δικαιοσύνης φέρει ένα πολιτικό κόστος που δεν είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν, ένα κόστος όμως, που στην τελική προκάλεσαν οι ίδιοι εφαρμόζοντας αντισυνταγματικές διατάξεις εξ’ αρχής…με λίγα λόγια,

η διατήρηση της αδικίας είναι μια σκόπιμη στρατηγική που βασίζεται στον υπολογισμό του πολιτικού κόστους και οφέλους, ενώ παράλληλα παραβιάζει το Σύνταγμα και τις αρχές δικαιοσύνης.